Góry Skanderbega – mniej znane oblicze górskiej Albanii

Albania to nie tylko turkusowe morze, kamienne miasteczka i surowe szczyty Gór Przeklętych. W środkowo-północnej części kraju można znaleźć pasma górskie, które zachwycają krajobrazami i pozwalają odkryć mniej znane oblicze tego bałkańskiego państwa. Jednym z nich są Góry Skanderbega, nazwane na cześć Gjergja Kastriotiego, znanego jako Skanderbeg – albańskiego bohatera narodowego, który w XV wieku przewodził oporowi przeciwko Imperium Osmańskiemu. Góry zobaczyliśmy w kilka chwil po opuszczeniu samolotu. Przyznam szczerze, że wtedy jeszcze nie za bardzo wiedzieliśmy, co to za pasmo. Nie sądziliśmy też, że wokół Tirany kryją się takie perełki. Po pierwszej wizycie zdecydowaliśmy, że wrócimy tu ponownie.

Góry Skanderbega w Albanii

Góry Skanderbega to rozległy łańcuch górski położony w północno-zachodniej części Centralnego Regionu Górskiego Albanii . Rozciągają się na długości około 100 km, co czyni je najdłuższym w kraju. Najwyższy szczyt to Maja e Liqenit lub Maja e Skanderbeu, wznosząca się na wysokość 1724 m n.p.m. Popularnym celem wycieczek w tym regionie są Przełęcz Shtame, zamek w Kruji wraz z Muzeum Skanderbega, najwyższy szczyt pasma oraz malownicze Jezioro Bovilla.

Parking i trasa

Albańskie góry są wymagające i to nie ulega wątpliwości. Jest stromo, szlaki nie zawsze są takie, na jakie człowiek jest przygotowany. Wiele z nich zachwyca dzikością albo skłania do częstego sięgania po mapę z powodu słabego oznaczenia.

Trasa naszej wycieczki przedstawia się tak jak na mapie. Na szczyt nie wchodziliśmy z samego dołu. Z Tirany nie poprowadzono tu szlaku. Jest wyciąg Dajti Ekspres, który wwozi na pewną wysokość, a następnie trzeba podejść pieszo. Pomimo skorzystania z kolejki zrobiliśmy jeszcze 700 metrów przewyższenia i pokonaliśmy około 10 km. Było stromo i upalnie, ale warto, bo widok na jezioro Bovilla i pozostałą część pasma jest naprawdę wyjątkowy.

Parking

Współrzędne parkingu: 41.3506917N, 19.8604339E. To parking dla osób korzystających z wyciągu. Jest on bezpłatny i kiedy byliśmy to około godz. 10.00 było jeszcze trochę miejsc, choć sam parking nie jest duży. Dojazd do niego to już lekkie wyzwanie. Wąska droga pnie się w górę. To jednak nie jest problemem. Aby dotrzeć pod wyciąg, trzeba przedostać się przez część zakorkowanej stolicy Albanii. To sprawia, że czas wskazany w Google dość mocno się wydłuża. Poza tym mapa nie do końca chce współpracować z faktycznym stanem dróg i obowiązującymi na nich zakazami. Tu, gdzie Google jechać każe, wjechać nie wolno. Patrzcie więc uważnie na znaki, by nie stanąć oko w oko z zakazem wjazdu.

Wjazd kolejką gondolową Dajti Ekspres

Bilety kupiliśmy w kasie na miejscu. Pomimo sezonu nie było dużej kolejki. 5 minut czekania i kolejne 5 minut, aby wsiąść do gondoli. Cena to koło 15 euro w dwie strony. Podróż trwa w przybliżeniu 15 minut, a podczas przejazdu można podziwiać coraz szerszą panoramę Tirany, która z tej perspektywy wygląda naprawdę ładnie. Pamiętajcie, że wyciąg nie jeździ we wtorki. Jest to czas prac konserwacyjnych.

Wejście na Mali i Dajtit

Wejście zaczynamy obok górnej stacji kolejki. Miejsce jest dość oblegane, ponieważ można dotrzeć tutaj kolejką. Drugą kwestią jest fakt, że można tu dotrzeć także samochodem (tego wcześniej nie wiedzieliśmy). Nie żałujemy jednak skorzystania z kolejki, bo widoki na trasie były naprawdę piękne. Atrakcji na szczycie jest sporo, w tym restauracja z widokiem na Tiranę oraz instagramowa ławka w serduszku. Jest też minigolf czy Dendropark. Wszelakie atrakcje zostawiamy sobie na później, bo ciągnie nas wyżej.

Pierwsze kilkaset metrów czerwonym szlakiem to bardzo przyjemna wędrówka, która nie zwiastuje jednak tego, co nastąpi za chwilę. Przed nami wyrasta niemal pionowe podejście w lesie. Co prawdo do ściany płaczu jest mu trochę daleko, ale nie ulega wątpliwości, że jest stromo. A przede wszystkim upalnie. Co kilka minut robimy więc przystanek na łyka wody. Na szczęście po dojściu na przełęcz, szlak jest już bardziej płaski.

Mali i Dajtit (1613 m n.p.m.) i Maja e Tujanit (1511 m n.p.m.) to dwa szczyty położone po obu stronach przełęczy (Qafa e Qershisë). Pomiędzy nimi jest też całkiem ciekawy punkt widokowy (GPS: 41.3741739N, 19.9203106E), który wymaga odejścia kawałeczek od przełęczy. Jest też piękna panorama na Tiranę (41.3756986N, 19.9144353E). Tym, co jednak najbardziej nas zachwyca, to widok na Jezioro Bovilla z jego niespotykanym kolorem wody.

Szczyty nie są oznaczone, próżno szukaliśmy tabliczek. Poza tym Mali i Dajtit znajduje się na terenie bazy wojskowej, więc wejście na sam szczyt jest niemożliwe.
Plusem wędrówki po albańskich szlakach, zwłaszcza w okresie wakacyjnych upałów jest brak ludzi. Większość wybiera plaże czy zwiedzanie popularnych miejscówek. Góry Skanderbega nie należą poza tym do popularnych rejonów Albanii, stąd można tu liczyć na spokój.

Praktyczne informacje

• Najlepszym okresem na wędrówki po Górach Skanderbega jest wiosna i jesień. Latem z racji upałów wycieczki mogą być męczące.
• Pierwszy odcinek wycieczki najlepiej pokonać wyciągiem. Do jego górnej stacji nie ma oficjalnego szlaku z Tirany (są tylko ścieżki).
• W okolicy warto podjechać do zamku Kruja oraz nad Jezioro Bovilla. Każde z tych miejsc jest warte odwiedzin.