Gaizinkalns – najwyższy szczyt Łotwy

Opublikowano przez

To najwyższy szczyt Łotwy o wysokości 312 m n.p.m. i znajduje się o dziwo nie w jakimś pasmie górskim, ale na Pojezierzu Liwońskim. Zimą, w miarę zbliżania się do parkingu, będziecie mieli wrażenie, że wjeżdżacie do innej krainy. Pomimo niewielkiej wysokości jest tu naprawdę dużo śniegu. Jak dużo? Aż tyle, że u podnóża szczytu Gaizinkalns działa ośrodek narciarski.

Parking i trasa na Gaizinkalns

Macie do dyspozycji trzy parkingi: pierwszy z nich na samym dole przy ośrodku narciarskim (56.8759242N, 25.9626328E), dwa pozostałe nieco wyżej, takie leśne (56.8714239N, 25.9639925E i 56.8713844N, 25.9601500E) Zimą te dwa ostatnie warto sobie odpuścić, bo śniegu jest tu naprawdę wiele. My trafiamy akurat na śnieżycę, więc świeża dostawa białego puchu nie ułatwia sprawy. Dojazd na parking, gdy nie ma śniegu, przebiega szutrową nieutwardzoną drogą. Tak przynajmniej można wyczytać w internecie i tak chyba faktycznie jest. My jednak jechaliśmy po śniegu – jak na zimę przystało.

Trasa na szczyt nie jest długa (koło 1 km) i wymaga pokonania prawie 100 metrów przewyższenia. Niby nic, ale człowiek przy wysokości 300 metrów nie spodziewa się takiego podejścia. Na początek trzeba pokonać nieco schodków, a potem zmierzać za tabliczkami, które kierują bezpośrednio na szczyt. Mniej więcej w jednej czwartej drogi, po pokonaniu schodków, znajduje się punkt widokowy (my dziś widoki mamy wyjątkowo śnieżne). Przy dobrej pogodzie ze zboczy szczytu roztaczają się ładne widoki na pobliskie jezioram których jest tu naprawdę dużo.

Ośrodek narciarski

Kilka pensjonatów, trzy stoki narciarskie i wysokość 312 metrów wystarczą, by powstał tutaj kurort narciarski. Jak się przekonaliśmy, całkiem dobrze się ma. Działa wypożyczalnia nart, działają wyciągi, a w budynku przy parkingu można napić się kawy, coś zjeść i ogrzać przy kominku. Prawdziwie górski klimat, choć tak naprawdę w górach nie jesteśmy, o czym świadczy druga część nazwy szczytu. „Kaln” znaczy „pagórek”, ale właśnie ten pagórek, najwyższy na Łotwie jest doskonałym miejscem, by ćwiczyć tu swoje narciarskie umiejętności.

Gaizinkalns – najwyższy szczyt Łotwy

Gazininkalns mierzy dokładnie 311,94 m n.p.m i to daje mu pierwszeństwo w plebiscycie na najwyższe miejsce w kraju. Niegdyś na szczycie rozpoczęto budowę wysokiej wieży obserwacyjnej. Nigdy nie została ona jednak dokończona i w trosce o bezpieczeństwo w roku 2012 została rozebrana. Obecnie na jej miejscu znajduje się symboliczna wieżyczka drewniana. Bez możliwości wejścia na szczyt, ponieważ nie ma schodów. Ale dla chcącego nic trudnego. Na szczycie oprócz wspomnianej wieżyczki jest też maszt z flagą Łotwy oraz ławeczka do odpoczynku z widokami.

Na szczycie znajduje się kamień, upamiętniający zdarzenie sprzed ośmiu dekad – zdobycie trzysetnika przez ówczesnego prezydenta kraju. Warto także dodać, że przez szczyt biegnie jeden z punktów geodezyjnych w ramach projektu Struve Geodetic Arc – Południk Struvego. To sieć triangulacyjnych punktów pomiarowych, ciągnąca się od Fuglenes na Przylądku Północnym do Starej Nekrasiwki niedaleko Izmaiłu nad Morzem Czarnym. Południk Struvego rozciąga się na długości 2821, 833 km i przebiega przez teren dziesięciu państw: Norwegię, Szwecję, Finlandię, Rosję, Estonię, Łotwę, Litwę, Białoruś, Mołdawię i Ukrainę. Składa się z 265 głównych punktów pomiarowych, które tworzą 258 trójkątów triangulacyjnych oraz 60 punktów dodatkowych.

Okolice szczytu Gaizinkalns

Okolice szczytu otacza park przyrodniczy „Gaizinkalns” o powierzchni ponad 2 tys. hektarów. Zawiera mniej więcej połowę najwyższych wzgórz Łotwy i oferuje liczne szlaki turystyczne. To kraina bogata przede wszystkim w lasy i jeziora. Można spędzić tu wiele czasu, bo tereny, choć niekoniecznie górzyste są naprawdę ładne.

Praktyczne informacje

  • Zdobycie najwyższego szczytu Łotwy nie jest wymagające. Spokojne wejście i zejście oraz zdjęcia na szczycie nie zajmą dłużej niż godziny czasu.
  • Warto przy okazji podjechać na najwyższy szczyt Estonii, który tak samo jak Gaizinkalns jest zaliczany do Korony Europy.
  • Knajpka na dole latem czynna jest podobno tylko w weekendy. My trafiliśmy tutaj zimą w niedzielę i też była otwarta. Można płacić kartą.
  • Parkingi są darmowe. Na szczycie znajduje się wieża, ale taka, na którą nie można wejść.