Dżabal Tubkal – wyprawa na najwyższy szczyt Afryki Północnej

Atlas Wysoki, kamieniste ścieżki, nocleg w schronisku i finał na wysokości 4167 m n.p.m. Wejście na Dżabal Tubkal to jedna z tych wypraw, które nie wymagają wielotygodniowej ekspedycji, a mimo to dają poczucie prawdziwej górskiej przygody. Wystarczą dwa dni, dobre przygotowanie i odrobina determinacji, by przeżyć niesamowitą przygodę na najwyższym szczycie Afryki Północnej.

Dżabal Tubkal w Atlasie Wysokim

Dżabal Tubkal, nazywany także Jbel Toubkal jest obok Kilimandżaro chyba jednym z najbardziej znanych szczytów kontynentu. Wznosi się na 4167 m n.p.m., w sercu Atlasu Wysokiego. Najpopularniejsza droga prowadzi z niewielkiej miejscowości Imlil, która jest punktem startowym dla większości wypraw na Tubkal.

Zanim jednak ruszysz na szlak, warto wiedzieć, gdzie dokładnie znajduje się Tubkal i poznać kilka faktów o Atlasie. To niezwykły, a przede wszystkim piękny łańcuch górski. Ciągnie się on przez północno-zachodnią Afrykę – przez Maroko, Algierię i Tunezję. Dzieli się między innymi na Atlas Wysoki, Średni, Antyatlas oraz Atlas Saharyjski. Najwyższe partie znajdują się właśnie w Maroku. To tutaj spotykają się wysokie, surowe góry, doliny zamieszkane przez Berberów, czyli Amazigh, oraz krajobrazy, które potrafią zmieniać się niemal z każdym kilometrem.

Trasa na Dżabal Tubkal

Pokazana trasa jest rozłożona na dwa dni wędrówki. Pierwsze 1200 przewyższenia pokonuje się pierwszego dnia, kolejne tysiąc drugiego podczas ataku szczytowego, czyli po noclegu w schronisku. Drugiego dnia czeka także zejście, czyli pokonanie 2200 metrów w dół. Trasę przy wczesnym wyjściu można spokojnie zrealizować jednego dnia (przewyższenie i dystans są mniej więcej takie jak na Triglav). Nie warto jednak gnać, bo Atlas jest piękny. Nocleg w schronisku, gdzie praktycznie brak zasięgu, pozwala odciąć się od rzeczywistości. Wschód słońca na Tubkalu to magia, której nie doświadczysz wchodząc na szczyt o innej porze.

Wejście na Dżabal Tubkal – kilka słów na początek

Szczytu nie zdobędziesz samodzielnie. Od kilku lat, po tragicznych wydarzeniach na szlaku, jest obowiązek posiadania przewodnika. Wybieramy biuro Trip Toubkal Mount, a wszelkie formalności załatwiamy jeszcze przed wyjazdem do Maroka. Wszystko odbywa się sprawnie, a biuro możemy śmiało polecić, bo czuliśmy się bardzo zaopiekowani. Bagaże mogliśmy zostawić w domu przewodnika. W cenie mieliśmy nocleg, pełne wyżywienie, opiekę na szlaku i oczywiście transport z Marrakeszu.

Pierwszy dzień wejścia na najwyższy szczyt Afryki Północnej

Nasza dwudniowa wyprawa zaczyna się w Imlil, położonym na wysokości około 1740 m n.p.m. To tutaj kończy się asfaltowa droga, a zaczyna prawdziwa górska przygoda. Nasza walizka zostaje w domu przewodnika, a my pod czujnym okiem drugiego ruszamy po kolejną przygodę.

Pierwsze kilometry prowadzą przez dolinę. Wokół pojawiają się niewielkie wioski, tarasowe pola i zielone sady. Trudno uwierzyć, że już niebawem znajdziemy się w skalistym rejonie. Tylko szczyty przed naszymi oczyma nie dają zapomnieć, gdzie idziemy. Przewodnik pokazuje nam mniej więcej, gdzie znajduje się Tubkal. Dzieli nas od niego około 2,2 km przewyższenia. Niby dużo, ale góra nie wydaje się nie zdobycia. Być może dlatego, że znajduje się otoczeniu innych o podobnej wysokości, a nie jest pojedynczym stożkiem wyrastającym ponad powierzchnię ziemi jak na przykład Ararat.

Początkowo podejście nie jest szczególnie wymagające. Szlak prowadzi wzdłuż potoku, a droga stopniowo wspina się coraz wyżej. Z każdym krokiem zmienia się jednak otoczenie. Zieleń zaczyna ustępować kamieniom, a zabudowania pojawiają się coraz rzadziej. Mijamy za to dość sporo osób – kobiety muzułmanki, nie wyglądają jakby szły na wycieczkę w góry. Dowiadujemy się, że chodzą z wioski do wioski, np. na zakupy czy w odwiedziny. Ot taki spacerek, tyle że przez góry.

Po około pół godzinie wędrówki zatrzymujemy się w miejscu, gdzie zaczyna się Park Narodowy Toubkal. Tu też jest kontrola paszportowa, która zajmuje około 10 minut. Z tego miejsca zaczynamy podchodzić nieco wyżej. Robi się bardziej stromo, a naszym celem jest jeden z kilku barów na szlaku. Tam jest przerwa na lunch. W drodze do schroniska pod Toubkalem miniesz kilka takich miejsc, gdzie można coś zjeść, napić się oraz zakupić pamiątki. Każde z nich pięknie wpisuje się w otoczenie, a przede wszystkim daje cień i wytchnienie przed upałem. Na całej trasie brak jest cienia, a letnie temperatury naprawdę potrafią być dokuczliwe.

Po kilku godzinach docieramy do Refuge CAF du Toubkal, położonego na wysokości około 3200 m n.p.m. To właśnie tutaj spędzamy noc. Schronisko jest proste i ma przede wszystkim jedno zadanie – dać odpocząć przed najważniejszym etapem wyprawy. Wspólna sala, posiłek, rozmowy z innymi turystami i przygotowanie plecaka na poranny atak szczytowy tworzą wyjątkową atmosferę. Potem krótka noc w 26-osobowej sali.

Wieczorem warto wyjść na zewnątrz. Z dala od świateł miast niebo nad Atlasem potrafi wyglądać spektakularnie. W takich chwilach człowiek szybko przypomina sobie, że góry mają własny rytm – tutaj nie liczy się pośpiech. My, choć byliśmy tutaj w sierpniu i na dole temperatury wynosiły około 40 stopni, byliśmy świadkami padającego gradu. Wysokość 3200 rządzi się jednak swoimi prawami, o czym należy pamiętać wybierając się na taki szczyt.

Dzień drugi, czyli atak szczytowy

Pobudka przychodzi zdecydowanie za wcześnie. Jest jeszcze ciemno, a temperatura dość niska. Po szybkim śniadaniu, na które jakoś szczególnie nie mamy ochoty, ruszamy na szlak. Pierwsze kilkanaście minut podejścia jest ciężkie. Nie tyle chodzi o przewyższenie (choć ten kawałek jest dość stromy), a o to, że człowiek jeszcze się nie obudził. Jest też zimno i wietrznie. Nie ma jednak sensu ubierać się grubo, bo dość szybko się rozgrzewamy. Dość szybko będziemy się też ubierać, ponieważ wraz z osiąganiem wysokości jest coraz chłodniej i mocniej wieje. Nawet jeśli zdobywasz szczyt latem, pamiętaj o ciepłej odzieży. Puchówka, kurtka na wiatr, czapka, rękawiczki czy odzież termiczna są niezbędne. Na szczyt wchodzi się w nocy, a poźniej chwilę czeka na wschód słońca. Wtedy jest naprawdę zimno!

Po niecałych 3 godzinach wędrówki pojawia się charakterystyczny grzbiet szczytowy, a na nim metalowy wierzchołek. Jesteśmy na 4167 m n.p.m. jakieś pół godziny przed wschodem słoneczka. Mimo wszystko jest już magicznie, bo szczyty mienią się różnymi odcieniami. W sumie to już nawet zapominamy o zimnie. Czekamy na spektakl, jaki rozpocznie się za chwilę na Toubkalu.

Ze szczytu rozciąga się panorama Atlasu Wysokiego – ogromne pasma górskie, głębokie doliny i skaliste wierzchołki ciągnące się po horyzont. Przy dobrej widoczności można poczuć ogrom przestrzeni, która otacza człowieka z każdej strony.

Zejście ze szczytu w stronę schroniska zajmuje nam jakieś 2 godziny. Jest stromo, ale też ślisko. Poza tym piargi pod butami zmuszają do ostrożności i wolnego stawiania kroków. W schronisku mamy godzinę czasu na odpoczynek, bo później czeka nas też mniej więcej dwugodzinne zejście na dół (z lunchem po drodze). Droga jest taka sama w obie strony, ale żaden jej odcinek się nie nudzi. Jest tu tak pięknie, że człowiek czuje żal, że opuszcza Atlas Wysoki.

Spodobało się? Możesz postawić nam wirtualną kawę.

Info praktyczne

• Wejście na szczyt jest możliwe tylko i wyłącznie z przewodnikiem. On zadba o nocleg i wyżywienie podczas wyprawy.
• Szczyt mierzy 4127 metrów. Mogą pojawić się objawy choroby wysokościowej.
• Nawet jeśli zdobywasz Dżabal Tubkal latem, nie zapomnij o ciepłym ubraniu, bo na szczycie o świcie panują temperatury bliskie zera stopni.
• Wejście na Tubkal to wyprawa rozłożona na dwa dni z noclegiem w schronisku. Trasa jest dość długa, a przewyższenie wynosi około 2,2 km.